تبلیغات
شعرِ آ - شعر چیست ؟ و شاعر کیست ؟
شعر های (ش) علی (ع) رضا (ر) آیت اللهی (آ) 1336 - 1396

شعر چیست ؟ و شاعر کیست ؟

تاریخ:دوشنبه 25 بهمن 1395-06:39 ب.ظ



شعر چیست ؟ و شاعر کیست ؟

« شعر، یکی از انواع بسیار قدیمی آثار ادبی است که بر حسب زمان و مکان شکل هائی متفاوت یافته است ؛ و عموما" به صورت تعدادی مصراع نوشته می شود ؛ اگرچه می توان آنرا به صورت نثر ، یعنی نوشته ای پیاپی هم آورد و ایرادی ندارد . در هر حال :

 بیان احساس در شعر مهم تر است تا شکل آن . 

واژه هایی که در شعر انتخاب شده اند ، با حس ، مفهوم و آهنگ خود ، و جایگاهشان در کلٌ شاکله ی شعر از نظر وزن ، قافیه ، تصاویری که ارائه می دهند و سبک سُرودن ، بیانگر اثری  بیشتر از ارزش و اندازه همان واژه در گفته ها و نوشته های عادی هستند .
از اینجاست که برخی حتی نثر مسجع را هم نوعی شعر می دانند . امٌا دامنه شعر حتی از شرط موزون بودن هم گذشت کرده نهایتا" :

هر آنچه که احساسی تر و بنابر این زیباتر و روح انگیز تر از گفته یا نوشته عادی باشد ، شعر است .

تعریف شعر
تعریف شعربه نظر سخت می رسد ، و بر حسب هر سرزمین ، و هر عصرو دوره ای نقش و معنائی متفاوت یافته است ؛ و عقیده شخصی هر شاعری هم به این موضوع اضافه شده است و می شود .
اصطلاح شعر از زبان عربی و بنابر این پس از اسلام و طی تهاجمات عرب وارد زبان فارسی شده و اصولا" به معنی « سروده » است .
در تعاریف قدیمی ایرانی دوران اسلامی ، زبان فارسی ، اصل شعر بر موزون بودن آن بوده است . در فرهنگ فارسی از دکتر محمد معین آمده است :

« سخن موزون و غالبا" مقفٌی ، حاکی از احساس و تخیٌل »

پس از تهاجم اعراب و طی 12 - 13 قرن اخیر شعر فارسی متاثر از قواعد عربی و بخصوص اصرار بر دو عنصر « موزون » بودن و « مقفٌی » بودن گشته است . در لغتنامه ی علی اکبر دهخدا آمده است : «نزد علمای عرب کلامی را شعر گویند که گویندهٔ آن پیش از ادای سخن قصد کرده باشد که کلام خویش را موزون و مقفی ادا کند و چنین گوینده‌ای را شاعر نامند ولی کسی که قصد کند سخنی ادا کند و بدون اراده سخن او موزون و مقفی ادا شود او را شاعر نتوان گفت». 
شعر عرب - فارسیِ کهن نه تنها مبتنی و مصرٌ بر وزن و قافیه است ؛ بلکه عملا" احساس و انگیزه ی شاعر را گاه به هیچ می شمارد . شاید بتوان گفت مکتب « شعر سازی » یا فنٌ و صنعت شعر سازی است : « شعر کوششی » .
در همین حوزه ی فارسی - عربی یا تا حدودی شرقی ، گروهی شعر را به معنی آگاهی دادن ، آموختن ، و افزایش شعور معرفی کرده اند و به صورتی اصالت آگاهی دادن را بر اصالت موزون بودن برتر دانسته اند . ( که نویسنده حاضر آرزو دارد که ازسوی خوانندگان شعرهایش جزو این گروه قلمداد شود ) .
برخی که سرودن را مشروط به اراده قبلیِ شاعر نمی دانند و معتقدند که شعر ، غریزی ، جوشش احساس و بنا بر قریحه است و به قریحه دارانش الهام می شود ، شاعری را نوعی پیامبری ( و نه تبوٌت ) ، و آگاه کننده و دارای پیام در شعر های خود می دانند ( که با قبول این عقیده نام دفتر خود را « وحی » نهاده ایم تا ضمنا" یه برکت آن در پناه خدا و حمایت رسول الله که پیام آورا ز سوی خدا ست ، قرار گیریم ) .
الهام ، وحی و خلٌاقیت از عناصر اصلی هنر نیز محسوب می شوند و اصولا" شعر در مکتب غربی ، به معنی خلق کردن و آفریدن ، ونوعی هنر و اثر خلٌاقیت است . ( و نویسنده حاضر چگونه می تواند اعتقاد خود به ضرورت قریحه برای شاعر ، و جوشش احساس راپنهان کند ؟! ) : « شعر جوششی » .

بگمان ما اصل شعر بر جوشش است و فرع یا تکمله ی آن بر کوشش .

( ادامه دارد )

منابع و مآخذ در پایان این سلسله مقالات ارائه خواهند گردید ؛ انشاء الله تبارک و تعالی



نوع مطلب : شعر شناسی 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.